Een nieuw jaar alweer.  De laatste keer dat deze weblog is ge-updated was eind november dus wil ik jullie hierbij allemaal nog de beste wensen voor het nieuwe jaar meegeven (volgens mij kan dat nog net)

Dit bericht schrijf ik vanuit Nederland. Nee, niet omdat ik terug ben hoor, ik ben hier gewoon 11 dagen omdat ik verschillende dingen moest regelen en ook om een bezoek te brengen aan mijn familie. De kids zitten nog in Gambia en worden goed verzorgd door Nederlanse vrienden van mij.  Ik vertrek a.s. vrijdag (19 januari) weer terug naar Gambia.

Ik hoorde van een vriendin van mij die vaak op Gambia.pagina zit dat er verschillende mensen zich al zorgen begonnen te maken en zich afvroegen of alles wel goed met ons was. Nu, gelukkig gaat het met ons allemaal heel goed, ik heb het de afgelopen zes weken alleen te druk gehad met het naaien van de kleertjes, de afwerking daarvan en natuurlijk met de feestdagen. In ieder geval excuses, ik beloof hierbij echt beterschap en zal de weblog weer vaker updaten. Ik wil ook alle mensen die mijn verhalen altijd trouw volgen niet teleurstellen.

De feestdagen weer zonder ‘feestgevoel’doorlopen.  Voor ons hoort bij kerst nu eenmaal koud weer, kerststollen en kerstversiering. Alhoewel er in Gambia wel kerstversiering te koop is staat het een beetje als een vlag op een modderschuit. Abia wilde nog wel dat ik wat versiering ging kopen maar heb dat uiteindelijk toch niet gedaan. Toen heeft ze met lapjes stof maar een boom in de tuin versierd. Ook met kerst zelf niet veel bijzonders gedaan. Kerstavond naar de kers-mis van de Anglicaanse kerk in Banjul geweest. Het was een mooie dienst maar duurde wel erg lang! Hij begon om 22.00 uur en duurde tot 02.00 uur in de nacht. De kinderen lagen inmiddels al achter in de auto te slapen.

Oud en nieuw wel een beetje gevierd. Natuurlijk volgens traditie weer oliebollen gebakken. Vorig jaar had ik de makkelijke oliebollenmix vanuit Nederland gekregen maar dit jaar was het wat ingewikkelder. Uiteindelijk via een traditioneel recept met gist en al is het toch goed gekomen, en, volgens mijn Nederlanse vriendin in Gambia Jose, had ze nog nooit zulke lekkere oliebollen gegeten, dus dat is voor iemand als ik – die nu eenmaal geen keukenprinses is – een mooi compliment.

Zoals ik als zei ben ik deze week dus in Nederland. Ik moest een aantal zaken afhandelen zoals bijv. een bankpasje wat niet goed werkt en ik dus niet vanuit Gambia kon internetbankieren. Verder natuurlijk mijn ouders, broer en andere familie bezoeken. Ook nog bezig geweest met de kinderkleding. Hiervoor heb ik o.a. een bezoek gebracht aan de oude school van Joshi, Lobke en Abia in Tiel.

Via het artikel in de Margriet (enkele maanden geleden) kreeg ik een mail van de oude juf van Abia, juf Geke. Ze vond het zo leuk dat ze besloot ons een mail te sturen. Na wat heen en weer mails vertelde ze dat ze vanuit school best wat wilden doen met de kleertjes. Ook nodigde ze ons uit om – als we in Nederland waren – wat te komen vertellen over Gambia.

Nu dat kwam toevallig uit, want kort na ons mailcontact stond dus mijn verblijf in Nederland gepland. Vandaag ben ik dus op school geweest en heb in alle klassen wat kunnen vertellen over Gambia. De kinderen waren heel geintresseerd en stelden heel veel vragen. Wel was het jammer dat de cd-rom die ik bij me had met allerlei foto’s niet werkte op de dvd van de school, en op de pc’s  ging het ook bijna niet, behalve als ik foto voor foto opende. Maar het mocht de pret niet drukken, het was een gezellige dag.  Verschillende kinderen konden zich met name nog Abia en Lobke herinneren. Toen wij weggingen uit Tiel (5 jaar geleden) zat Abia in groep 2 en Lobke in groep 3. Dus de klasgenootjes zaten nu in groep 7 en groep 8.  De klasgenootjes van Joshi waren al van school af maar ik heb nog wel een aantal broertjes en zusjes van ze gesproken.

Verder nog met de leraressen afgesproken dat we in de toekomst ook nog wel wat leuke dingen samen zouden kunnen doen rondom het thema ‘Africa’ of ‘Gambia’. We hebben verschillende ideeen uitgewisseld. Natuurlijk voeg ik weer wat foto’s bij van al het gebeuren. Dit keer dus foto’s uit Nederland i.p.v.   foto’s uit Gambia.

Nu vrijdag ga ik weer naar huis. Ja zo voelt het ook wel hoor, als thuis. We zitten nu 15 maanden in Gambia en hebben het allemaal nog reuze naar ons zin, geen van de kinderen wil  op dit moment al terug en dat zie ik voorlopig ook niet gebeuren. Zolang we het allemaal nog leuk vinden, het financieel kunnen behappen en ons nog kunnen verwonderen over zoveel dingen zullen we dus in Gambia blijven, en ik hoop dat dat nog heel lang zo zal zijn.

Mijn tante Lenie, die vorig jaar ook twee weken bij me is geweest met mijn moeder, vliegt a.s. vrijdag met me mee. Dit keer zal ze een maand blijven. Het is haar vorig jaar zo goed bevallen dat ze dit keer twee keer zo lang komt.  Ja, zo zie je maar, ga je eenmaal naar Gambia dan kom je er niet meer van los.

Ik beloof wat frequenter te schrijven, zoals ik al zei, ik heb het gewoon te druk gehad met de naaierij de afgelopen maanden.

Bedankt allemaal weer voor het lezen en tot gauw,

Groetjes Geralda & de kids

Op de bank met een dikke wintertrui,  brrr, toch koud hoor hier in Nederland

Met mijn Tante Lenie op de Bank, ze gaat een maand mee naar Gambia

Een aantal kinderen uit groep 8 van De Margrietschool uit Tiel, voormalige klasgenootjes van Lobke

Juf Geke, de voormalige juf van Aiba uit groep 2

Een aantal voormalige klasgenootjes van Lobke en Abia

Een vriendinnetje van Lobke, vijf jaar geleden

Ook dit meisje was goed bevriend met Lobke toendertijd

Dag lieve allemaal,

Het heeft weer even geduurd maar ik ben er weer. Ik heb een vriend op bezoek gehad uit Nederland en verder gewoon erg druk met het naaien van de kinderkleding. Verder nog wat perikelen vanuit het Nederlandse thuisfront die de gemoederen bezig houden.

Twee weken gelden hebben we een bezoek gebracht aan de reptielenfarm. Ik moet zeggen dat dit zeker de moeite waard is voor degenen die er nog nooit zijn geweest. De farm word gerund door een Fransman die hier met werkelijk niets begonnen is en in een hutje leefde. Nog steeds woont hij erg lokaal, samen met zijn Gambiaanse vrouw en zijn kinderen. Hij heeft daar toch iets moois opgezet en heeft bijna alle hier voorkomende reptielen in zijn farm. Verder is hij erg educatief bezig omdat veel lokale mensen hier bang zijn voor alles en dus alles maar doodmaken, en dat terwijl veel reptielen alleen maar gunstig zijn om in de buurt te hebben. Ook de slangen, waar bijna iedereen doodsbang voor is, zijn voor het grootste deel niet gevaarlijk. Door middel van educatie leert hij de Gambianen meer over deze diersoorten uit hun moederland.

Zelf Peter, die nog niet eens naar een foto van een slang durfde te kijken, is meegeweest en was zo overdonderd door alles dat hij uiteindelijk zelf een slag in zijn handen hield. De Royal Phyton, een volkomen ongevaarlijke slang. Natuurlijk heb ik dit plaatje even vereeuwigd en bijgevoegd.

Abia werd op een gegeven moment in een slangenkuil gezet door de Fransman om er de slangen in te zoeken. Ze is ook nergens bang voor en ging naarstig op zoek naar de slangen. In dit geval een eieretende slag die zelfs geen tanden heeft om te bijten, maar toch, wie doet het haar na.Peter is helemaal van zijn angst af en wil nu zelfs zijn eigen slang hebben, het is toch onvoorstelbaar.

Een ander ‘hoogtepunt’ was afgelopen week. We hebben zeer lokaal gegeten, namelijk gebraden rat. Nee, nu niet zeggen gatver, dat dacht ik eerst ook maar als je dingen gaat relativeren kom je een heel eind. Peter vertelde dat het vlees van de rat heerlijk is, het zit tussen kippenvlees en konijn in. Toen Abia – die alles doet voor eten en snoep- dit hoorde bleef ze er maar over doorzeuren dat ze het ook een keer wilde proberen. Samen met Peter dus de tuin rondgekeken op zoek naar ratteholen. Helaas die dag geen geluk. Twee dagen later kwam Peter echter met een al reeds gevilde rat naar ons huis. Jammer dat ik geen foto heb kunnen maken van de rat voordat hij in de pan verdween. Hij heeft de rat gekookt met peppersoup (tomaten,pepers en uien) en hier en daar een aardappel er door heen. Met witte rijst geserveerd zag het er heerlijk uit. Veel liefhebbers waren er echter niet, Bionde, Joshi en Lobke hielden het die avond maar bij een tapalapa met gebakken ei.   Abia, ik en Peter hebben zich tegoed gedaan aan deze heerlijke maaltijd, alhoewel ik toch nog wel even moest slikken hoor, maar eerlijk is eerlijk het smaakte heerlijk. Dus dit eten we vaker, bovendien is het ook nog lekker goedkoop.

Op de foto kun je zien hoe Abia aan het genieten is van haar maaltijd, het is toch een bijzonder kind en al heel erg Gambiaans.

Gisteren zat ze weer boven in de boom om pears te plukken. Er was een man langsgeweest die graag de boom met pears wou leegplukken tegen betaling. Toen Abia dat hoorde werd ze boos, ze zei ik kan ze zelf ook wel verkopen op de markt. Volgens Peter worden deze ‘peren’ verkocht voor 20 dalasi per stuk. Dus zei snel in de boom om toch nog wat peren buit te maken zodat ze er nog wat kan verkopen om daar vervolgens weer snoep voor te kopen.

Verder gaat alles zijn gangetje. Zoals het er nu naar uitziet ga ik in januari een week naar Nederland om de kinderkleding te promoten en ook moet ik nog wat prive zaken regelen. Tegen 20 december hopen we klaar te zijn met de voorlopige productie van de kinderkleding en kan ik gaan genieten van een paar weken rust. Is wel lekker tegen die tijd omdat Joshi 20 december jarig is en natuurlijk de feestdagen voor de deur. Tobaski valt dit jaar precies op oudejaarsdag dus we hebben verschillende feestdagen ineen.

Daarnaast ben ik nog steeds op zoek naar dames die de kleding voor mij willen gaan verkopen in Nederland, dus lezers, weet je iemand die daar in is geintresseerd, laat het mij dan weten. Ook ben ik wel met een organisatie bezig die wellicht geintresseerd is. Dat zou eingelijk nog het mooiste zijn ook qua transport en dat soort dingen. Maar goed, we staan voor alles open. Voor januari zal ik een plan gaan opstellen om zoveel mogelijk mensen/bedrijven te benaderen.

Op school met de kinderen gaat alles goed, Joshi heeft deze komende week de eindetermexamens dus ik ben benieuwd hoe hij het er vanaf brengt. Hij fietst iedere dag vierenhalve kilometer naar school en weer terug, toch knap in die warmte. Bovendien moet hij een lange broek dragen als schooluniform, zelf moet ik er niet aan denken.

Gelukkig word het iets koeler, ik heb niet meer de hele dag de ventilator aan en ook s’nachts kan ik nu zonder. S’ochtends en s’avonds koelt het al lekker af, overdag is het nog wel behoorlijk warm maar niet meer zo warm als een poosje geleden. Wat dat betreft is dit echt een heerlijke tijd om in Gambia te zijn.

Wel hebben we veel last van ontstoken wondjes. Nu heb ik gehoord dat dat misschien toch een soort wormen zijn. Vliegjes leggen dan eitjes in kleine wondjes, bijv. een muggenbeet die kapot is gekrabt. Vervolgens gaat het wondje heel veel pijn doen en gaat het opzetten, vaak komt er dan ook etter uit.  Het duurt lang eer deze wondjes zijn genezen. Gelukkig hebben we wel goede zalf en voldoende pleisters en zo.  Voor het regenseizoen hadden we ook zo’n periode dat veel wondjes gingen ontsteken.

Verder is onze Gambiaanse hond Zebby gisteren gedekt, we kunnen dus over 9 weken een nest met puppy’s verwachten, maar te hopen dat we die weer kwijt zien te raken.

Nu, dit was het weer voor deze keer, tot de volgende week maar weer.

Groetjes Geralda, de kids en Peter (die hoort inmiddels toch ook helemaal bij het gezin)

Het wonder van het jaar, Peter met een slang in zijn handen

Joshi en Abia, beiden met een Royal Phyton, een slang die volkomen ongevaarlijk is

Abia in de slangenkuil, ze heeft er al een gevonden

Ook pelikanen worden er goed verzorgd nadat ze gewond zijn binnengebracht

Peter is bezig met het bereiden van de rat

De klaargemaakt rat in de pan. Onderaan de foto zie je duidelijk de rattenstaart.

Abia eet met smaak van haar klaargemaakt rat

Abia klimt weer eens in een boom om de ‘peren’ te plukken, handel dus!

welkom op mijn weblog

Deze weblog moet worden gezien als een soort logboek van ons verblijf in Gambia.
Op 4 november vetrokken om tot uiterlijk july 2006 te blijven.
Met ons bedoel ik mezelf (Geralda) en mijn drie kinderen (Joshi 13, Jobke 11 en Abia 9 jaar)
Mijn partner Erhard blijft in nederland om daar ons bedrijf voort te zetten maar hij zal iedere twee maanden een week in Gambia zijn. Via internet en telefoon houden we kontakt.
Deze log is bedoeld om al onze belevenissen, bevindingen en ervaringen te beschrijven. Ook foto’s wil ik zo veel mogelijk plaatsen.
Voor iedereen die intresse heeft om ons te volgen is er ook de mogelijkheid om te reageren.
Ik wens iedereen veel plezier met het bekijken van de weblog. Wil je reageren op mijn weblog dan kun je me rechtstreeks mailen op fotogambia@gmail.com.
Vriendelijke groet Geralda

Alweer een jaar in Gambia!

Gisteren was het precies een jaar geleden dat we zijn vertrokken naar Gambia, wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Terugkijkend op dit afgelopen jaar is het toch een geweldige ervaring waar we nog steeds heel tevreden mee zijn. We hebben aardig onze draai gevonden en voelen ons hier zeer thuis. De kinderen hebben ook hun wortels geschoten hier en weten inmiddels al niet beter.

Het missen van Nederland bestaat voornamelijk uit het missen van personen, lekkere dingen (haha) en een aantal t.v. programma’s. Maar voor de rest is het leven hier toch een stuk prettiger, minder gestressed en een stuk rustiger. Natuurlijk zijn er ook minder leuke dingen maar in verhouding minder als in Nederland, tenminste dat is mijn persoonlijke mening. We zitten hiere natuurlijk pas/al een jaar, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt en niemand kan echt in de toekomst kijken, je weet nooit wat voor vervelende dingen we hier nog mee kunnen maken. Ik heb echter wel momenten dan ik denk    "Nederland bekijk het maar, ik blijf lekker hier"  maar goed, dat zijn van die momentopnamen. Zelf heb ik echter nauwelijks momenten dat ik terugverlang naar Nederland als samenleving. Zolang ik me hier nog blijf verwonderen over dingen en zolang we het hier nog redden hebben we nog geen reden om terug te gaan. Wel is het zo dat ik beetje bij beetje toch negatiever wordt over de mentaliteit van de Gambianen zelf, tenminste de mentaliteit van een hoop Gambianen. Of die mentaliteit gerelateerd is aan de Gambianen of Gambiaanse moslims weet ik niet. Tot nu toe valt het echter wel op dat we de beste ervaringen hebben met Christelijke mensen en/of met de groep die niet uit Gambia komen en vaak ook Christen zijn.

Neem nu onze nieuwe watchman, Rodney is zijn naam. Vluchteling uit Sierra Leone en een christen. Gelijk na het eerste gesprek had ik al door dat er een groot verschil zat in omgangsvormen, opleiding e.d.  Ook zaken zoals eerlijkheid plaatst hij in een heel ander daglicht.

Veel Gambianen ‘liegen’ tegen anderen maar niet zozeer om te liegen maar om de ander niet teleur te stellen. Vanuit onze beleving is dat heel moeilijk te begrijpen, het eindresultaat ervaar ik zelf dan toch als liegen wat soms op heel vervelende en teleurstellende situaties leidt.Nu ja, ik mag natuurlijk niet generaliseren maar het verschil begint toch steeds meer en meer op te vallen.

Ander nieuws is nog dat Karamba (de vorige watchman) weer is gesignaleerd in Gambia. Vorige week was er op het Gambiaanse nieuws een bericht dat er een vliegtuig vol Gambianen door Spanje was teruggestuurd naar Gambia. Ik zei nog tegen Bionde dat Karamba daar wel eens in zou kunnen zitten en prompt wordt hij een week later gezien door iemand. Ik ben benieuwd of hij nog contact met me op zal nemen; uiteindelijk is hij 35000 dalasi armer als toen hij vertrok. De prijs die betaald moet worden voor de boottocht naar Spanje is nl. 35000 dalasi. Hij komt dus berooid terug en heeft nu ook geen baan meer. Achteraf  is het heel jammer voor hem dat hij deze actie heeft ondernomen, hij was erg goed ik het maken van Tie & Dye en daar had hij nu van kunnen profiteren. Nu heb ik Fatou die alle stoffen voor me verft.

Met de kledingmakerij gaat het goed, we zitten nu op zo’n 260 stuks in totaal, het is hard werken geblazen maar ook heel leuk om te zien hoe de collectie groeit en de kast steeds voller raakt.Inmiddels is ook Massa, ook een vluchtelinge uit Sierra Leone, er bij gekomen om te naaien.

Afgelopen zaterdag hebben we nog een bezoek gebracht aan Brikama, alwaar we een compound hebben bezocht van een bekende van Alimatou. We werden hartelijk ontvangen,  softdrinks, lekker eten en alles er op en er aan. Ook nog even de markt van Brikama bezocht die ook groot is maar een stuk rustiger dan Serrekunda, wat op zich wel een verademing is. Ook de opdringerigheid van de verkopers was beduidend minder als in Serrekunda of Banjul, waar ze veel meer aan toubabs gewend zijn.

Nu, dit was het weer voor deze week, bijgaand weer de nodige foto’s waaronder natuurlijk weer foto’s van de nieuwe kleding.

Tot de volgende keer, Groetjes Geralda

Lobke met Rodney, onze nieuwe watchman

Ezeltjes op de markt in Brikama

Abia met een van een tweeling baby in haar armen

De kledingvoorraad tot nu toe, 250 stuks!

De schoolkindertjes komen langs om te passen

Een van de meisjes in een kleuterpakje

Lobke in een mooi batik combinatie

Ook met een kort topje

Close up Abia, zelfde stof maar nu een jurkje

Abia met weer een andere combinatie

Beste lezer(es)

De tijd vliegt, half oktober alweer. Over een paar weken zitten we hier dus al weer een jaar, het is voorbijgevlogen en het bevalt ons nog steeds goed.  Ik heb vernomen dat afgelopen week het artikel in het weekblad de Margriet is geplaatst, ik heb uit Nederland de foto en de tekst via de mail gekregen. Het is raar als je zo’n artikel over jezelf leest, een aantal dingen waren ook anders op papier gezet als dat ik ze had verwoord maar dat hoort nu eenmaal bij de journalistiek denk ik. Het was in ieder geval leuk om er aan mee te werken en ik was er blij mee dat deze web-log er ook in werd genoemd.  Mochten mensen n.a.v. dit artikel direct kontact met mij willen opnemen dan kan dat via mijn mailadres: fotogambia@gmail.com

Verder hebben de kinderen de aankomende week weer eens vakantie. Het einde van de Ramadan is morgen en ook het daarbij behorende suikerfeest, de hele week vakantie dus en dat terwijl ze net een paar weken naar school gaan. Wat dat betreft wordt ik wel eens moe hier van de vele vrije dagen en public holliday’s.  Daarnaast zijn we druk bezig met het maken van de kleding, ik wil voor half december ongeveer 500 stuks klaarhebben om die in Januari naar Nederland te brengen zodat ze in de verkoop kunnen. Ik ben nog op zoek naar vrouwen die het leuk zouden vinden om de kleding voor mij in Nederland aan de man te brengen. Dus ook hiervoor kun je me mailen.

De watchman die i.p.v. onze vorige watchman was aangenomen heb ik inmiddels ook weer weg moeten sturen. Het was een getrouwde man, zijn vrouw woonde echter ergens in het binnenland en die bezocht hij af en toe. Op een avond heeft hij geprobeerd om met zijn handen aan Bionde te zitten op een verkeerde manier dus hebben we besloten niet met hem verder te gaan. Op dit moment dus geen watchman en dat is best wel een beetje eng. Ik voel me toch een stuk veiliger als er een watchman op de compound aanwezig is alleen moet je zo’n man dan wel kunnen vertrouwen, nu  we zijn dus druk op zoek. Inmiddels een heel aardig Nederlands echtpaar leren kennen die hier al vier jaar wonen en hun wisten waarschijnlijk nog wel iemand die betrouwbaar is, daar is het wachten dus op. Dit weekend zijn Bionde en Joshi met Alimatou mee naar Brikama om daar morgen het suikerfeest te vieren. Dit betekende dus dat ik alleen was met Lobke en Abia,  daarom maar een broertje van Peter (Biondes vriend) uitgenodigd om hier een film te komen kijken gisteravond en hier te blijven slapen, dan is er in iedere geval iets mannelijks in de buurt. Wat dat betreft ben ik een held op sokken en vooral s’nachts als ik wat hoor toch wel af en toe bang. Maar goed, het zonnetje scheen weer volop vanmorgen en we hebben een rustige nacht achter de rug. Abouseen komt vanavond weer slapen. Hij vertelde vanmorgen dat hij gisteravond toen we gingen slapen wel een uur naar het speelgoed van Joshi had gekeken. Hieraan kun je dan ook merken dat de kinderen hier ook niets hebben en met grote ogen naar al dat speelgoed kijken, en nu heeft Joshi nog niet eens zoveel speelgoed hier. Ondanks dat Abouseen al 15 jaar is vond hij het toch prachtig om er mee te spelen.

De foto’s waren twee weken geleden niet goed op de web-log gekomen. Gelukkig met behulp van een vriend uit Nederland is het me vandaag gelukt om de foto’s er toch nog op te krijgen. Dus de log van 8 oktober is inmiddels aangevuld met de foto’s. Ook vandaag zet ik er weer een paar foto’s bij van de kleertjes waar ik mee bezig ben.

Verder weinig nieuws in de afgelopen weken, het leven heeft hier gewoon ook zijn structuur gekregen en kabbelt rustig voort.  Voor de rest zit ik natuurlijk ook nog met de afwikkeling van de relatie en de daarbij behorende perikelen.

Nu, tot volgende week, hopelijk lukt het me dan weer om er foto’s bij te plaatsen.

Groetjes Geralda, Bionde, Joshi, Lobke en Abia

Abia in feestjurkje

Lobke in lange wikkelrok, hoedje en topje

Korte wikkelrokjes

Rokjes en topjes in groen met paars

Helaas, weer kon ik mijn belofte om vorige week te schrijven niet waarmaken. Ditmaal was voor de tweede keer mijn modem opgeblazen door het onweer. Zelfs op dit moment zit ik weer in een internetcafe omdat vandaag de hele computer het begaf. Ik heb een laptop dus misschien is de batterij of de adaptor stuk,  zal wel weer een duur grapje worden.

Nu wat heb ik allemaal te vertellen dit keer. In de eerste plaats is aan mijn relatie met Erhard sinds kort een einde gekomen. We hadden een relatie waarin ik de ene dag op handen werd gedragen door hem om vervolgens de volgende dag weer de grond in getrapt te worden. Na zoveel jaar breekt je dat uiteindelijk op. Ik heb er ook vrede mee dat er nu eindelijk een eind aan gekomen is.

Samen met de kids overlegd hoe nu verder en met zijn allen tot overeenstemming gekomen om ons met z’n allen er voor in te zetten om hier nog een poos te blijven. Maar goed, dan moet er natuurlijk wel brood op de plank komen. Met Erhard heb ik wel een soort financiele regeling getroffen omdat hij mijn bedrijf overneemt maar ik ben wat dat betreft ook graag financieel onafhankelijk.

Ik liep al een tijdje met verschillende ideeen rond maar het is en blijft moeilijk om je geld hier in Gambia te verdienen, tenzij je een heel goed zakenman/vrouw bent.

Wat ik nu ga doen is iets waarvan het mes aan twee kanten snijd; ik hoop er mijn brood een beetje mee te kunnen verdienen en daarnaast help ik ook nog Gambianen aan het werk, dus mooier kan het niet. Maar dan moet het idee/plan natuurlijk wel een succes worden.

Waar ik nu dan ook mee bezig ben is het volgende. Ik ben bezig om een kinderkledinglijn te ontwerpen en maak daarmee gebruik van de prachtige handgemaakte Tie & Dey stoffen. De kleding wordt niet hier maar in Nederland verkocht. Ik wil dit gaan doen door middel van zgn. kledingparty’s. Ik ben op dit moment dan ook bezig om een totaalpakket te maken voor de consulentes die de kleding gaan verkopen. Een pakket bestaat uit ongeveer vijftig verschillende kledingstukken in allemaal verschillende tinten en disigns. De consulente gaat met dit pakket dus kledingparty’s organiseren. De mensen kunnen ieder gewenst model en ook in iedere gewenste kleur bestellen. Dus wil men jurkje X  wat in het pakket bijv. blauw is, dan kan men dat ook in een andere kleur bestellen.

Omdat alles op maat en naar vraag gemaakt wordt duurt het vier weken voordat de betstelde spullen in Nederland zijn, maar dan heb je ook iets bijzonders. Bovendien helpt men mee om Gambiaanse mensen aan het werk te helpen. Hoe meer er verkocht wordt, hoe meer taylors ik nodig heb en des te meer mensen die de Tie & Dey voor me doen ik aan opdrachten kan helpen.

Daarnaast zullen er natuulijk ook nog accecoires bij verkocht worden en hebben de mensen de mogelijkheid om tafellakens, gordijnen, beddelakens en noem maar op te bestellen.

Dit soort stoffen is in Nederland haast niet te krijgen dus ik ben er van overtuigd dat er een doelgroep voor is. Ik richt me bewust op de groep kinderen t/m een jaar of 11, 12  omdat ze daarna toch steeds meer hun eigen keuze maken. Ook moet ik me niet richten op de fans van alle dure merken, die zullen dit soort kleding niet snel dragen. Nee, ik richt me meer op de mensen die van aparte dingen houden, natuurlijke materialen en handgemaakte produkten.

Als voorproefje heb ik alvast een paar foto’s bijgevoegd.  En bovendien, mochten er zich onder de lezers moeders bevinden die het wel leuk lijkt om met mij samen te werken stuur me dan een mail. Mijn mailadres vindt je bovenaan deze pagina in het welkomswoord.

Verder nog een leuke foto bijgevoegd van Bionde en Alimatou die hun wekelijks was aan het doen zijn.

De kinderen zijn gelukkig allemaal weer naar school. Joshi gaat uiteindelijk morgen naar school. Hij moest heel lang wachten om te horen of er een plaatje voor hem was. Ze moesten op de school eerst kijken of er leerlingen waren die niet meer terugkwamen of waarvan de ouders het schoolgeld niet konden betalen.Vanaf morgen gaat hij dus naar de school van SOS-kinderdorpen. Alledrie de schoolgaande kinderen hebben nu hun eigen fiets en gaan op de fiets naar school, ze komen dan wel helemaal zwetend thuis maar,.. dat is goed voor hun conditie. De voorgaande school was een lokale overheidsschool, het onderwijs was echter waardeloos. Vaak waren de leraren niet eens in de klas. Maar goed, omdat ze toch nog geen woord engels spraken hebben we ze in eerste instantie maar op die school gedaan. Nu ze echter heel goed zijn in de Engelse taal gaan ze dus nu naar prive scholen. De internationale scholen zijn niet te betalen, helemaal niet als je er drie kinderen op moet doen.

Nu, dit was het weer voor deze week. Bedankt weer voor  het lezen. Ik hoop jullie volgende week weer een leuk verhaal te kunnen voorschotelen.

Groetjes, Geralda en de kids

Peter en Alimatou knippen de stof

Peter achter de naaimachine

Alimatou aan het naaien

Lobke en Abia in twee modelletjes

de meiden in de ‘jongenspakjes’

Ballonjurken

Twee jurken, Abia houdt een peuterpakje in haar hand

Bionde en Alimatou met hun wekelijkse was

Zo,  eindelijk kan ik weer van huis uit de weblog bijwerken. Vorige week zat ik nog in een internetcafe. Achteraf bleek dat de modem van de pc was opgeblazen door het onweer. Nu heb ik een nieuw modem gekocht wat op zich wel werkt maar toch hebben we nog veel problemen, deze zullen dan wel door Gamtel komen. Het kan dus zo maar zijn dat ik er weer vanaf wordt gegooid.

Nu ja, ben ik ieder geval blij dat ik de weblog weer kan bijwerken. Vorige week vertelde ik al dat we inmiddels zijn verhuisd naar een andere compound en dat Karamba met de noorderzon is vertrokken. We zijn op vrijdag verhuisd en op zaterdag zei hij tegen me dat zijn broer in Senegal erg ziek was en dat hij daar graag naar toe wilde gaan.  Ook had hij geen geld dus daarom heb ik hem zijn 90 euro gegeven die ik voor hem in bewaring had. Dit geld had hij verdient met de workshops Tie & Dey en hij had mij gevraagd het voor hem te bewaren omdat het anders waarschijnlijk met knollen de pot in zou gaan.

Hij is dus op zaterdag vertrokken. Hij had zijn broer gevraagd om hier de zaken over te nemen. Zijn broer is een heel vroom moslimmannetje en behoorlijk irritant. Zo had ik na twee dagen al ruzie met hem omdat hij Sybol, het driejarig dochtertje van Karamba en Seeney behoorlijk liep te meppen met een sweeper (vegertje). Ik ben op hem afgestapt met de sweeper in mijn hand en ben behoorlijk tekeer gegaan tegen hem. Wat dacht hij wel niet om zo’n klein kint keihard te slaan, kon hij wel een volwassen man als hij? Heb gezecht dat ik hem ook wel kon meppen, hij was per slot een stuk kleiner dan ik. Dit stond meneer natuurlijk niet aan.   Bij ons op de compound is het een regel dat er geen kinderen worden geslagen, die afspraak heb ik gelijk de tweede avond van ons verblijf hier met Karamba en Seeney gemaakt toen Tida, het veertienjarig zusje van Seeney finaal in elkaar werd geschopt door haar zus. De broer van Karamba was hier ook van op de hoogte maar negeerde het gewoon.

Omdat meneer het niet pikte van een vrouw (ik dus) dat hij commentaar kreeg heeft hij de volgende dag zijn tas gepakt en is gegaan. Ik was er blij om, wat een etter zeg!

Nu ja, op donderdag hoorden we eindelijk wat van Karamba, en wel de mededeling dat hij eerlijk tegen me zou zijn en dat hij niet terugkwam. Hij ging naar Spanje toe. Omdat ik natuurlijk de verhalen goed ken van alle africanen die proberen naar Europa te komen, met name vele Senegalezen die via Tenerife naar Spanje proberen te gaan, waarschuwde ik Karamba het niet te doen. Het is een slopende en gevaarlijke reis, waar vele mensen bij verdrinken. Degene die Spanje wel halen worden al opgewacht, in kampen gestopt en voor het grootste deel teruggestuurd.

Karamba beweerde echter dat hij met het vliegtuig ging. Ik geloofde dat geen seconde omdat ik weet dat hij A geen paspoort heeft en B al helemaal geen geld om een dure vliegticket te kopen. Nu ja, ik kon op hem inpraten wat ik wou maar het hielp niets. Ook vertelde hij me dat hij Seeney al opdracht had gegeven om hier van de compound te vertrekken. Hij wilde niet dat Seeney hier bleef wonen omdat hij natuurlijk heel goed wist dat ik weer een andere watchman zou aannemen en Seeney kon hier natuurlijk niet blijven wonen terwijl er ook nog een andere man rondloopt.

Al met al is dit dus allemaal heel snel gegaan. Van Seeney hoorde ik ook dat Karamba inderdaad met een boot vanuit Senegal naar Spanje zou gaan en niet met het vliegtuig. Toen ik vroeg wat zij nu ging doen antwoorde ze dat ze ijs ging verkopen, ook had Karamba haar een paar duizend dalasie gegeven. Daaruit bleek dus ook dat alles van te voren was gepland, hoezo een zieke broer in Senegal?  Het rare was ook dat hij onze dvd speler die we hem hadden geleend had meegenomen naar Senegal.  Seeney had al vrij snel een andere compound gevonden waar ze kon wonen en was die zondag erop al vertrokken, dus ruim een week nadat we waren verhuisd.

Ik had Seeney nog aangeboden dat Tida anders wel kon blijven, op die manier zouden ze toch nog een vast inkomen hebben maar Seeney gaf daar geen toestemming voor. Al met al is het natuurlijk allemaal heel erg triest. Karamba laat zijn gezin hier zo maar in de steek omdat hij een gevaarlijke illusie naloopt, Seeney moet dan zo vertrekken met de kindertjes, heeft maar voor ruim anderhalve maand geld en moet het verder maar uitzoeken. Misschien hoort ze niets meer van Karamba, en dan? hoe komt ze aan geld?  Verder vond ik het erg triest omdat we toch een band met ze hadden opgebouwd, vooral met de kleine kinderen. Ben zelf bij de geboorte van Cherno geweest en dan opeens zijn ze weg.

Drie weken nadat ze vertrokken waren belde Seeney me weer op, om te vragen of Tida alsnog niet bij ons kon komen werken. Blijkbaar kreeg ze het toen al moeilijk. Helaas had ik toen inmiddels Alimatou al aangenomen, een jonge vrouw die op dat moment ook in moeilijkheden zat met haar vader en dolblij was dat ze hier kon komen werken en wonen.

Af en toe belt Seeney nog en een keer is Tida hier nog geweest. Ze heeft toen Bionde meegenomen voor een bezoek aan hun compound. Seeney zelf kwam Bionde toen terugbrengen. Zelf ben ik heel benieuwd of we nog wat van Karamba zullen horen.  De website die ik voor hem had gemaakt i.v.m. zijn Tie & Dey workshops heb ik maar verwijderd, ik kreeg er nog regelmatig reacties op en dus moest ik mensen teleurstellen.

Voor mensen die benieuwd zijn naar deze bootvluchtelingen, hier is een site die een zeer ontroerend filmpje laat zien met hele mooie muziek erbij:

www.studiosankara.com/sunugaal.html

Zeker de moeite waard dit filmpje.

Heb het filmpje ook aan Seeney nog laten zien voordat ze vertrok, ze leek er echter niet zo van onder de indruk.

Verder hebben we natuurlijk afgelopen vrijdag de presidentsverkiezingen gehad. We zijn op aanraden van vele mensen maar de hele dag thuis gebleven. Zaterdag waren alle stemmen geteld en Jammeh heeft de verkiezingen, die overigens zeer rustig zijn verlopen, weer gewonnen. Omdat Jammeh daar zo blij om is hebben de kinderen gelijk maar weer een weekje extra vakantie gekregen, en dat terwijl we zo blij waren dat ze morgen eindelijk weer naar school zouden gaan,  drie maanden thuiszitten is lang genoeg en zelf ben ik ook weer toe aan een beetje structuur. We gaan morgenochtend nog wel even kijken of hun school ook dicht is, het is namelijk niet duidelijk of de vrije week alleen voor overheidsscholen geldt of ook voor prive scholen. Dat kan geen enkele Gambiaan me dan ook vertellen. De een zegt dit, de ander weer dat. Dus morgen gewoon vroeg op, de nieuwe uniformen aan en maar kijken of de school open is. Zelfs de kinderen hopen dat dit inderdaad het geval is.

Nu dit was het weer voor deze week. Binnenkort komt er trouwens een stukje in de Margriet te staan over mij en de kinderen. Dit zou oorspronkelijk vorig jaar al geplaatst worden maar is om een of andere reden toen niet doorgegaan. Ben zelf erg benieuwd naar dit artikel. Zijn er onder jullie mensen die de Margriet toevallig lezen zou je die dan voor mij kunen bewaren? Hoe het dan hier een keer komt zien we dan nog wel, er gaan wekelijks honderden mensen naar Gambia. Bij voorbaat dank in ieder geval en tot de volgende week.

Groetjes Geralda en de kids.

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/Tieanddie3020.jpg[/IMG]

Hallo allemaal, daar ben ik dan eindelijk weer.

Het laatste bericht wat ik geplaatst heb dateerd al van juni.  Daarna werd het hele web-log gebeuren verhuisd en kwam ik er gewoon niet meer uit. Bovendien kreeg ik klachten dat de tekst onleesbaar was en de foto’s niet meer zichtbaar. Nu is het me dus eindeijk weer gelukt om er op te komen.

Er is heel veel gebeurd sinds juni, te veel om hier op een pagina weer te geven. Laat me in ieder geval even vertellen hoe de situatie op dit moment is.

De bedoeling was dus een jaar geleden dat ik hier met de kinderen in eerste instantie voor een periode van 9 maanden heen zou gaan. Deze periode zagen we als een soort try-out. Als het niet beviel zouden we in juni/july teruggaan naar Nederland, beviel het wel dan zouden we kijken hoe dan verder.

Nu het feit dat ik hier nog steeds zit zecht dus eigenlijk al genoeg. Het bevalt ons hier heel goed en dus hebben we besloten om er in ieder geval nog een jaar achteraan te plakken. Wel hebben we inmiddels een ander en goedkopere compound gevonden, we zijn daar begin augustus naar toe verhuisd. Joshi en Lobke zijn voor drie weken in Nederland geweest om hun vader te bezoeken en hebben het erg leuk gehad. Wel werden ze gelijk weer geconfronteerd met het heerlijke Nederlanse weer.

Maar goed, de zomervakantie (lang) zit er weer bijna op, volgende week op 25 september beginnen eindelijk de scholen weer. De kinderen gaan nu niet meer naar de lokale school maar zullen naar prive scholen gaan. Ze beheren de Engelse taal nu goed genoeg en zijn weer toe aan wat beter onderwijs. Joshi gaat waarschijnlijk naar de school van SOS-childrens-village en de meiden gaan naar Mrs.Ndous, een goede prive school waar alle kinderen van hoge Gambiaanse pieten opzitten. De Nederlanse lessen gaan volgende week ook weer beginnen dus gelukkig komt de structuur weer een beetje terug.

Daarnaast heb ik verschillende plannen het afgelopen jaar de revue laten passeren, plannen genoeg alleen de uitwerking is toch vaak moeilijker als gedacht. Van de twee concrete plannen die nu overgebleven zijn ga ik me in ieder geval op korte termijn met een daarvan bezig houden. Wat deze plannen concreet in houden hoop ik jullie dan ook spoedig te kunnen melden.

Met Bionde gaat het verder ook goed, ze heeft nog steeds dikke verkering met Peter en ze heeft gelukkig een goede vorm van dagbesteding gevonden. Ze helpt nu een Zuid-Afrikaans echtpaar dat hier werkt. Ze hebben twee kleine meisjes van 5 en 6 jaar oud. Bionde haalt de meisjes s’middags uit school, maakt lunch voor ze en houdt ze de rest van de middag bezit met knutselen, spelen, zwemmen etc.  Dit gezin had eerder een Gambiaanse vrouw die ook de huishouding deed maar dit bleek in de praktijk niet te werken. De vrouwen hier zijn nu eenmaal niet gewend om kinderen op een leuke manier te stimuleren, dus nu houdt Bionde zich met de meisjes bezig en het Gambiaanse meisje met de huishouding.

Op dit moment zit ik wel weer in een internetcafe dus helaas kan ik weer geen foto’s plaatsen, waarschijnlijk is de modem van mijn laptop kapot dus die moet ik eerst laten vervangen.  Hopelijk is dit probleem ook weer snel opgelost zodat ik weer lekker iedere week de web-log kan bijwerken. Over Karamba moet ik ook nog een heel verhaal schrijven, daar hebben we ook weer heel wat mee meegemaakt, maar dat de volgende keer.

Ben in ieder geval blij dat ik weer op mijn web-log kan, ik kreeg altijd veel leuke reacties en heb door deze web-log ook veel leuke mensen ontmoet. Dit werd de laatste tijd duidelijk minder.

Nu ik hoop snel weer meer te kunnen schrijven, ik hou het nu kort omdat het toch wat minder is in zo’n internetcafe.

Vriendelijke groetjes  Geralda, Bionde, Joshi, Lobke en Abia

Zo, hehe  ik ben er weer. Eerst heel veel toestanden gehad, daarna kon ik niet op de beheerpagina van deze weblog komen. Hier alvast wat foto’s van vorige week. Mijn zoon Hinco is hier van 12 junin t/m 26 juni, zijn eerste bezoek aan Gambia,

Zoals jullie hieronder kunnen zien heb ik toch nog problemen met het beheren, de foto’s onderstaand worden nu alleen maar weergegeven in tekst. Geen idee wat het probleem is.

Nu eerst maar mailen naar de beheergroep van deze Web-log.

Dacht ik het eindelijk allemaal in de vingers te hebben, gaan ze de hele boel veranderen en verhuizen, balen hoor.

Nu ja, ik hoop zo spoedig mogelijk weer een normale update te kunnen geven.

Groetjes Geralda

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/koeienophetstrandinBanjul.jpg[/IMG]

koeien op het strand van Banjul

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/HincoaandecolaopdeAlbertmarket.jpg[/IMG]

Hinco op de craftmarket van Banjul

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/talkingdrum.jpg[/IMG]

Talking drum op de bruiloft

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/maskerade.jpg[/IMG]

maskerade op de bruiloft

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/hincoopdebruiloft.jpg[/IMG]

De kinderen op de bruiloft

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/debruiloftsband.jpg[/IMG]

de bruiloftsband

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/karambaindeboom.jpg[/IMG]

Karamba in de grote boom bij de krokedillenpool in Bakau

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/joshibijdekrokedel.jpg[/IMG]

Johshi ‘aait’ een krokedil

Hoi allemaal,

Morgen volgt het gebruikelijke weekelijkse verhaal.

Voor nu alvast; heb vandaan een nieuwe web-log aangemaakt met bijna 200 foto’s van het rootsfestival 2006 wat gisteren gehouden werd in het Independent Stadion in Bakau.

Geen tekst, alleen maar foto’s      Nieuwschierig? hier is het adres:

www.rootsfestifal2006.web-log.nl

Joshi heeft per ongeluk in typefout in de titel gemaakt maar goed, het belangrijkste is dat je er kunt komen (festival met een tweede f  in plaats van een v  festifal)

Omdat het zoveel foto’s zijn zal het wel even duren eer dat je computer ze allemaal heeft binnengehaald

Groetjes Geralda